Ek voel vandag alweer nie goed nie. So what? Daar is honderdtal daar buite wat nooit goed voel nie. Nie waar hul op die grond moet slaap of uit my vuilsakke hul maaltye moet krap nie. Nie waar hul moet wegkruip onder beddens waar die-dronk-ma-kreatuur weer op loer is nie...
So ja...waarvoor dan die alewige "loadshedding" in my kop?
Onmiddelik soek ek na die simptome van depressie....Nope...definitief nie dit nie. Ek beskik basies oor die algehele optimistiese babbelgat kenmerk.

Ek is onmenslik gelukkig met my daaglikse brood...regtig. Ek het 'n wonderlike lewensmaat...my enigste vriend soos dit dan ook veronderstel is. Het hom eintlik al basies my hele lewe geken waar hy wegkruipertjie gespeel het in die onbekende kamers van my siel. Ek het pragtige wonderwerkkinders waarvoor ek in 'n oogwenk die aarde van sy wentelbaan sal optel en wegdra as ek moet...Ons bly in 'n wonderskone paradys waarna my Heer ons gelei het vir groen weivelde en waters waar daar vrede is.

So, all in all moet ek eintlik net heeldag dankie sê en verder trippel van geluk. Ek begin myself stelselmatig haat omdat daar tog 'n krapperigheid erens onrustig nes maak. Waardanvaan gogga? Waarvandaan?

Ek dink miskien is ek verveeld...

Het die sielkundiges van onse samelewing hulp vir dit? Dit voel soms of daar iets uit my binneste wil spring en amok en makietie maak net waar dit gaan, maar span die kettings van normaliteit net te styf. Ek verpes die norm van goedertrou die paadjies van dinge-reg-doen-en-reg-lewe moet stap sonder 'n stiggy tag wat skree "EK WIL NIE!"...

Is dit maar net die altaar waar jy jou offer moet plaas?