Lees ek die ander dag 'n storie van mense
Mense wat krag het sonder grense
Mense wat nie kan wag
Mensie wat ewig soek na meer mag
Die storie laat my met bewondering aanskou
Lees ek die ander dag 'n storie van mense
Mense wat krag het sonder grense
Mense wat nie kan wag
Mensie wat ewig soek na meer mag
Die storie laat my met bewondering aanskou
Moeder, blom, pleister.
Vloedvrou, voedvrou, warmte.
Knus: heupe, borste.
Bloed. Pyn. Passie.
Gebondenheid, veiligheid, besorgdheid.
“Ek wil hê julle moet vir my ʼn monster teken,” juffrou Erasmus kyk met groot oë na haar graad 5 klas, “maar nie sommer enige monster nie. Hierdie monster moet gemaak word uit verskillende dele van ander diere en enige iets anders wat julle aan kan dink. Gebruik julle verbeelding!”
Die graad vyfies kyk met groot oë na hulle juffrou. Juffrou het uiteindelik na my idee geluister wat ek aan die begin van die jaar in die idees-boks gegooi het, jipee! Eugene is ʼn oulike, slim en baie eiewyse seunskind. Hy het wilde swart hare soos sy pa...jy weet voordat hy grys geword het, sy ogies kan enige grootmens se hart laat vermurwe. Eugene is baie lief daarvoor om te teken, vandat hy kan onthou teken hy al. Sy pa het vir hom sy eerste vetkryte op 3 jarige ouderdom gegee. Kort daarna moes hy uitvind dat hy nie op die eetkamer muur mag teken nie, sy ma was bietjie kwaad, maar net vir ʼn rukkie. Sy pa het vir sy klein kunstenaartjie ʼn foto raam uitmekaar gehaal en daardie prentjie geraam, net daar op die muur. Hy het nou nog daardie raam met ʼn foto van die prentjie wat hy destyds geteken het. Vandag is sy kans om vir sy juffrou te wys dat hy nie net mooi kan teken nie, maar ook dat hy kreatief kan dink.
Die lewe is wonderlike, die lewe is goed
Baie dankie vir daai wonderlike bloed
Ek het 'n vreugde in my wat ek nie kan beskryf
Die liefde vir Hom en haar omvou my lyf
Ek verlang na diepe water strome
Na die helder kleure van wondersoete drome
Na die gedruis van wind deur bloekom blare
Na die sagte gevoel van 'n vrou se hare
As ek net kan sing van liefde by die rivier
Hoe so baie misverstande, gebou het van bakstene, 'n soliede muur
Tussen ons.
Kan ons die tyd oorkry, weer van stof begin
Wat is daar in die kas?
Is dit ietsie wat my wil betas?
Ietsie wat wil vat aan my bas?
Nee dit is 'n guerillasoldaat!
Pasop ou maat sy is vrek paraat.
Met 'n AK aan haar sy
Hierdie dig is vir erenstiges van gees
Die wat altyd sienies wil wees
Die winter is amber verby
En lente is naby
Verheug jou in die lente dae
Sing, dans en moet niks jou laat plae
Daar hang jy in jou maagdelike skoonheid
So fyn, so teer, so mooi gebalanseer
Met die sprankel van bos se son in sy volheid
Is jy iets wat nasies begeer
Vagevuur
omvou in ‘n konkellende
seestroom van emosies
dwarrel my siel vreesloos, nakend en gekwes
in vagevuur.....
hulpeloos gryp ek
na geknakte herinneringe
Vang vir my ‘n emmer vol sonskyn
En ek sê jou waar om dit te plaas
Vang vir my ‘n blik vol stilte
dan maak ons twee saam geraas
sal jy vir my nog een iets doen?
Ek skryf vir jou ‘n sommer-net gedig.
Sonder reëls en verslyne
‘n sommer-net gedig
In die form van ‘n doeblet en 3 kwatryne
Ek wil jou sommer-net bedank
Onthou y?
Onthou jy daai tyd?
Toe ons nog high-class snobs by die deur wou uitsmyt
Toe geld ons minste worries was
Toe almal met mekaar gespeel het, en iemand hoef in te pas
Sy sê vir die wind
dat sy 'n skulpkind is:
gespoel-vorm in die soutnat van golwe;
gebore in die blink van perlemoer
se oopstoot teen rotse.
Sy sê vir die reën
dat haar vel
Afrikaans is my taal.
Dit is wie ek is.
Ek is `n Afrikaner.
Dit is wie en wat ek is.